Kalpten Kaleme dökülen Mürekkep lekeleri...

Kalp... 

Kalp nedir ki? 

Elini yumruk yap ve göğsünün sol yanına götür. 

O yumruğunun büyüklüğünde, hiç durmadan, bıkmadan, usanmadan atan bir et parçası vardır orada.

İşte o'dur kalp.

İçine çektiğin nefesle birlikte tepeden tırnağa bedeninin her hücresini kanla besler kalbin. 

Bedenine can verir.

Nefessiz kalp durur, kalpsiz bedende can olmaz, cansız beden de yaşamaz...

Bu bir zincir gibidir, her bir halka birbirini tutar, biri kopsa zincir kendini bırakır ve salar kendini çeken toprağa doğru... 

Seni nefesim saydım...

Nefes gibi içime çektim ve her hücremde SEN'i hissettim. 

Bana Can verdin. 

Fakat şu gerçeği unuttum ki;

Beden nefese muhtaçtır, ama o nefes bedensiz de uçar rüzgarın savurduğu her yere...

Düşünmez yaşatması gereken bir bedenin olduğunu...

İşte SEN ve BEN kalp ve nefes gibiymişiz...

Şimdi işte kalbim acıyor...

Nedenini biliyor musun? 

Çekiliyorsun yavaş yavaş kanımdan... 

Kalbim sıkışıyor zaman zaman...

SEN'i içime çekemediğimden...

Her acı bir yaradan akan kan gibi dökülüyor kalpten...

Tertemiz sayfaları lekeleyen mürekkep damlaları gibi...